Okres przechowywania danych
ang. Retention periodPrywatność i zgody
Okres przechowywania danych to czas, przez który firma może trzymać dane osobowe w formie pozwalającej zidentyfikować osobę. Według RODO nie może być dłuższy, niż wymaga cel przetwarzania, a po jego upływie dane należy usunąć albo zanonimizować.
Jak to działa
Każdy cel przetwarzania ma własny zegar. Przykład: klient zamyka konto w programie lojalnościowym sieci pizzerii. Dane do wysyłki ofert powinny zniknąć od razu, bo cel przestał istnieć. Dane o zakupach mogą zostać dłużej, jeśli wymagają tego przepisy podatkowe albo firma musi się bronić przed ewentualnymi roszczeniami. Ten sam rekord może więc mieć kilka terminów. Gdy dokładnej daty nie da się z góry podać, firma wskazuje kryteria, na przykład „do upływu terminu przedawnienia roszczeń”.
Częste błędy i mity
- „RODO podaje konkretne terminy przechowywania.” Nie podaje. Termin wynika z celu oraz z innych przepisów, na przykład podatkowych.
- „Nieaktywny klient to wciąż klient.” Przechowywanie danych osoby, która od lat nie ma kontaktu z firmą, wymaga uzasadnienia celem, a nie samą możliwością powrotu.
Perspektywa klienta i prawo
Zasada ograniczenia przechowywania wynika z art. 5 ust. 1 lit. e RODO. Okres przechowywania albo kryteria jego ustalenia firma musi podać w obowiązku informacyjnym (art. 13 ust. 2 lit. a), a klient może o nie zapytać w ramach prawa dostępu.
Pytania i odpowiedzi
Jak długo sklep może przechowywać moje dane?
Tak długo, jak wymaga cel, dla którego je zebrał, oraz przepisy, które nakazują dłuższe przechowywanie. Konkretny okres lub kryteria powinny być w polityce prywatności.
Co się dzieje z danymi po upływie okresu przechowywania?
Powinny zostać usunięte albo zanonimizowane tak, by nie dało się już ustalić, kogo dotyczą.
Źródła
Treści edukacyjne, nie porada prawna. Stan prawny według wiedzy autora na 12 listopada 2026 r.
Powiązane pojęcia
Sprawdź się Mit czy fakt? Gra z grupy „Prywatność i zgody”