Dane second-party i third-party
ang. Second- and third-party dataDane i martech
Dane second-party to dane first-party innej firmy, udostępnione bezpośrednio partnerowi na podstawie umowy. Dane third-party to dane kupowane od pośredników, którzy zebrali je z wielu źródeł i nie mają bezpośredniej relacji z osobami, których dotyczą.
Jak to działa
Przy danych second-party źródło jest znane: na przykład biuro podróży i hotel w ramach współpracy wymieniają informacje o wspólnych klientach. Przy danych third-party firma kupuje gotowe segmenty, takie jak „osoby planujące remont”, zbudowane przez pośrednika z danych z setek stron. Przykład: sklep z farbami i tapetami kupuje taki segment liczący 200 tys. profili, ale nie wie, skąd dokładnie pochodzą ani jak dawno je zebrano.
Częste błędy i mity
- „Kupione dane to nasz problem tylko technicznie.” Firma, która przetwarza dane osobowe, odpowiada za to, że mają podstawę prawną, niezależnie od tego, kto je zebrał.
- „Dane second-party to po prostu kolejna baza.” Ich udostępnienie wymaga podstawy prawnej z RODO (np. zgody), a klient musi wiedzieć, komu dane trafią.
Perspektywa klienta i prawo
Gdy firma pozyskuje dane nie od samej osoby, musi ją poinformować m.in. o źródle danych i celu przetwarzania (art. 14 RODO). Klient ma prawo dostępu do danych i informacji o ich źródle (art. 15) oraz prawo sprzeciwu wobec marketingu bezpośredniego (art. 21).
Pytania i odpowiedzi
Skąd firma, z którą nie miałem kontaktu, ma moje dane?
Mogła je otrzymać od partnera albo kupić od pośrednika. Masz prawo zapytać ją o źródło danych.
Czy dane third-party wciąż są używane?
Tak, ale coraz rzadziej, bo przeglądarki ograniczają ciasteczka zewnętrzne, a wymogi prawne utrudniają wykazanie, że dane zebrano zgodnie z prawem.
Źródła
Treści edukacyjne, nie porada prawna. Stan prawny według wiedzy autora na 12 listopada 2026 r.
Powiązane pojęcia
Sprawdź się Mit czy fakt? Gra z grupy „Dane i martech”